Kiedy kartę charakterystyki trzeba dostarczyć bez żądania?

W jakich przypadkach kartę przekazuje się bez żądania?

Zgodnie z art. 31 ust. 1 rozporządzenia REACH dostawca przekazuje odbiorcy kartę charakterystyki sporządzoną zgodnie z załącznikiem II do REACH, jeżeli wystąpi co najmniej jeden z poniższych przypadków.

1. Substancja lub mieszanina jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie

Obowiązek dotyczy substancji albo mieszaniny, która spełnia kryteria klasyfikacji jako stwarzająca zagrożenie zgodnie z rozporządzeniem CLP.

Obowiązku przekazania karty nie należy oceniać wyłącznie na podstawie obecności piktogramu na etykiecie. Niektóre klasy i kategorie zagrożeń nie wymagają umieszczenia piktogramu, ale nadal oznaczają klasyfikację substancji lub mieszaniny jako stwarzającej zagrożenie.

2. Substancja spełnia kryteria PBT albo vPvB

Kartę należy również przekazać, jeżeli substancja spełnia kryteria określone w załączniku XIII do REACH jako:

• PBT – trwała, wykazująca zdolność do bioakumulacji i toksyczna;
• vPvB – bardzo trwała i wykazująca bardzo dużą zdolność do bioakumulacji.

Ta przesłanka została w art. 31 ust. 1 sformułowana w odniesieniu do substancji.

3. Substancja znajduje się na liście kandydackiej

Obowiązek przekazania karty powstaje także wtedy, gdy substancja została umieszczona na liście kandydackiej, ustanowionej zgodnie z art. 59 ust. 1 REACH, z powodów innych niż wskazane wcześniej.

Lista kandydacka obejmuje substancje wzbudzające szczególnie duże obawy, określane jako SVHC. Jej aktualna treść jest publikowana przez ECHA.

Komu należy przekazać kartę charakterystyki?

Dostawca przekazuje kartę „odbiorcy substancji lub mieszaniny”. Z definicji zawartej w REACH odbiorcą jest:

• użytkownik dalszy, któremu dostarczono substancję lub mieszaninę;
• dystrybutor, któremu dostarczono substancję lub mieszaninę.

W praktyce może to być przykładowo przedsiębiorstwo wykorzystujące mieszaninę w działalności zawodowej, zakład produkcyjny, podmiot dokonujący dalszej formulacji albo dystrybutor wprowadzający produkt do dalszego obrotu. Nie należy utożsamiać tak rozumianego odbiorcy z konsumentem.

Kiedy i w jaki sposób należy przekazać kartę?

Karta charakterystyki powinna zostać przekazana bezpłatnie, w postaci papierowej albo elektronicznej, najpóźniej w dniu pierwszej dostawy substancji lub mieszaniny.

W przypadkach objętych art. 31 ust. 1 REACH dostawca nie powinien czekać, aż odbiorca sam poprosi o dokument. Obowiązek przekazania karty wynika bezpośrednio z przepisu.

Karta powinna zostać sporządzona w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym substancja lub mieszanina jest wprowadzana do obrotu, chyba że dane państwo postanowi inaczej. W przypadku wprowadzania produktu do obrotu w Polsce oznacza to co do zasady kartę w języku polskim.

Przykłady praktyczne

Czy karta może być dostępna tylko na żądanie?

Tak, ale jest to inna sytuacja niż obowiązek wynikający z art. 31 ust. 1 REACH.

Jeżeli mieszanina nie została sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, karta może mimo to podlegać udostępnieniu na żądanie odbiorcy, gdy mieszanina zawiera określone substancje w stężeniach lub warunkach wskazanych w art. 31 ust. 3 REACH.

• substancję stwarzającą zagrożenie dla zdrowia człowieka lub środowiska;
• określone substancje rakotwórcze, działające szkodliwie na rozrodczość lub uczulające;
• substancje PBT, vPvB albo znajdujące się na liście kandydackiej;
• substancję, dla której określono unijną wartość dopuszczalnego narażenia w miejscu pracy.

W takim przypadku karta nie musi być przekazywana automatycznie, lecz powinna zostać dostarczona odbiorcy na jego żądanie, jeżeli spełnione są warunki określone w przepisie.

Czy kartę trzeba przekazać konsumentowi?

Nie zawsze. Art. 31 ust. 4 REACH stanowi, że karta nie musi być dostarczana dla substancji lub mieszanin stwarzających zagrożenie, które są oferowane lub sprzedawane ogółowi społeczeństwa, jeżeli użytkownicy otrzymują wystarczające informacje umożliwiające podjęcie odpowiednich środków ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i środowiska.

Wyjątek ten nie ma jednak zastosowania, jeżeli o kartę wystąpi użytkownik dalszy albo dystrybutor. Konsument nie został wymieniony w tym przepisie jako podmiot posiadający takie samo uprawnienie do żądania karty jak użytkownik dalszy lub dystrybutor.

Kiedy karta charakterystyki może nie być wymagana?

Brak obowiązku przekazania karty na podstawie art. 31 ust. 1 nie przesądza jeszcze całej oceny. Należy sprawdzić, czy:

• karta nie podlega udostępnieniu na żądanie na podstawie art. 31 ust. 3;
• nie ma zastosowania szczególna zasada dotycząca sprzedaży ogółowi społeczeństwa;
• substancja lub mieszanina nie jest objęta wyłączeniem z tytułu IV REACH;
• zamiast karty nie należy przekazać innych informacji na podstawie art. 32 REACH;
• w przypadku wyrobu nie występują obowiązki informacyjne wynikające z art. 33 REACH.

Dlatego stwierdzenie „karta nie jest wymagana” powinno być wynikiem oceny konkretnego przypadku, a nie wyłącznie braku piktogramu na etykiecie.

Najczęstsze błędy

• Uznawanie, że SDS jest wymagana dla każdego produktu chemicznego.
• Ocenianie obowiązku wyłącznie na podstawie obecności piktogramów.
• Traktowanie konsumenta jak odbiorcy zdefiniowanego w art. 3 REACH.
• Oczekiwanie na żądanie odbiorcy, mimo że spełniona jest przesłanka z art. 31 ust. 1.
• Uznawanie, że brak obowiązku SDS oznacza brak wszystkich obowiązków informacyjnych.
• Posługiwanie się zamiennie pojęciami substancji, mieszaniny, produktu i wyrobu.

Podstawa prawna i źródła oficjalne

• Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 – REACH, tekst skonsolidowany, w szczególności art. 3 oraz art. 31–33.
• Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 – CLP.
• Poradnik ECHA dotyczący sporządzania kart charakterystyki.
• Lista kandydacka substancji wzbudzających szczególnie duże obawy – ECHA.

Stan prawny i źródła zweryfikowano: 30 sierpnia 2026 r.

Powiązane zagadnienia

Jeżeli mieszanina nie jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, karta może być dostępna na żądanie po spełnieniu warunków określonych w art. 31 ust. 3 REACH. Zobacz: Kiedy kartę charakterystyki dostarcza się na żądanie?

Przy sprzedaży substancji lub mieszaniny ogółowi społeczeństwa może mieć zastosowanie szczególna zasada z art. 31 ust. 4 REACH. Zobacz: Czy kartę charakterystyki trzeba przekazać konsumentowi?

Nie wszystkie substancje, mieszaniny i wyroby podlegają obowiązkowi sporządzenia SDS. Brak karty nie zawsze oznacza jednak brak innych obowiązków informacyjnych. Zobacz: Kiedy karta charakterystyki nie jest wymagana?