Sekcja 1 SDS: identyfikacja produktu i dostawcy

1.1. Identyfikator produktu

Identyfikator musi odpowiadać oznakowaniu. Dla substancji stosuje się nazwę i numer identyfikacyjny zgodnie z CLP, a numer rejestracji REACH podaje się, gdy ma zastosowanie. Dla mieszaniny podaje się nazwę handlową lub oznaczenie. UFI zamieszcza się zgodnie z art. 18a i załącznikiem VIII do CLP; nie należy dopisywać go automatycznie do każdej SDS.

1.2. Zastosowania zidentyfikowane i odradzane

Należy krótko opisać istotne zastosowania znane dostawcy oraz zastosowania odradzane wraz z uzasadnieniem, jeżeli jest dostępne. Informacje muszą być spójne ze scenariuszami narażenia, gdy są wymagane.

1.3. Dane dostawcy

Podaje się nazwę, pełny adres i numer telefonu dostawcy SDS oraz adres e-mail kompetentnej osoby odpowiedzialnej za kartę. Nie jest to równoznaczne z obowiązkiem ujawniania imienia i nazwiska autora. W stosownych przypadkach wskazuje się także dane jedynego przedstawiciela.

1.4. Numer telefonu alarmowego

Należy wskazać właściwy organ doradczy lub numer alarmowy, a także ograniczenia dostępności, godziny działania i rodzaj udzielanych informacji. Numer powinien być rzeczywiście osiągalny w zadeklarowanym zakresie.

Najczęstsze błędy

• UFI wpisany jako obowiązkowy dla każdego produktu.
• Dane konsultanta zamiast właściwego dostawcy.
• Inna nazwa produktu niż na etykiecie.
• Numer alarmowy bez godzin działania lub nieaktywny.
• Zastosowania odradzane bez odróżnienia od zastosowań nieocenionych.

Podstawa i data weryfikacji

Jak czytać podstawę prawną: podstawowym aktem pozostaje rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (REACH). Wymagania tej sekcji wynikają z załącznika II do REACH. Rozporządzenie Komisji (UE) 2020/878 nie zastąpiło REACH jako całości; zastąpiło załącznik II nowym brzmieniem. Dlatego należy stosować załącznik II do REACH w jego aktualnie obowiązującym brzmieniu, z uwzględnieniem późniejszych zmian. Źródła zweryfikowano 1 września 2026 r.