Kiedy kartę charakterystyki dostarcza się na żądanie?

Odpowiedź w skrócie

Dostawca przekazuje odbiorcy kartę charakterystyki na jego żądanie, jeżeli mieszanina nie jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, ale spełnia co najmniej jedną z przesłanek określonych w art. 31 ust. 3 rozporządzenia REACH.

Przesłanki dotyczą obecności w mieszaninie określonych substancji, ich stężeń albo obowiązującej dla substancji unijnej wartości dopuszczalnego narażenia w miejscu pracy. Przepis odnosi się do mieszanin, a żądanie może zgłosić odbiorca w rozumieniu REACH, czyli użytkownik dalszy albo dystrybutor.

Najpierw trzeba sprawdzić klasyfikację mieszaniny

Art. 31 ust. 3 REACH ma zastosowanie do mieszaniny, która nie spełnia kryteriów klasyfikacji jako stwarzająca zagrożenie zgodnie z rozporządzeniem CLP.

Jeżeli mieszanina jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, karta co do zasady podlega przekazaniu odbiorcy bez oczekiwania na jego żądanie na podstawie art. 31 ust. 1 REACH. Dopiero gdy mieszanina nie jest tak sklasyfikowana, należy ocenić przesłanki udostępnienia karty na żądanie.

Trzy przesłanki udostępnienia SDS na żądanie

1. Substancja stwarzająca zagrożenie dla zdrowia lub środowiska

Karta podlega udostępnieniu na żądanie, jeżeli mieszanina niezaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie zawiera co najmniej jedną substancję stwarzającą zagrożenie dla zdrowia człowieka lub środowiska w stężeniu wynoszącym indywidualnie co najmniej:

• 1% wagowo – w mieszaninie niegazowej;
• 0,2% objętościowo – w mieszaninie gazowej.

Progi odnoszą się do indywidualnego stężenia danej substancji, a nie do sumy wszystkich składników stwarzających zagrożenie.

2. Określone substancje obecne w stężeniu co najmniej 0,1% wagowo

W przypadku mieszaniny niegazowej karta jest dostępna na żądanie również wtedy, gdy zawiera ona w indywidualnym stężeniu co najmniej 0,1% wagowo przynajmniej jedną substancję, która:

• jest rakotwórcza kategorii 2;
• działa szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A, 1B albo 2;
• działa uczulająco na skórę kategorii 1;
• działa uczulająco na drogi oddechowe kategorii 1;
• wywiera wpływ na laktację lub oddziałuje szkodliwie na dzieci karmione piersią;
• spełnia kryteria PBT albo vPvB określone w załączniku XIII do REACH;
• została umieszczona na liście kandydackiej z powodów wskazanych w art. 31 ust. 3 lit. b REACH.

Jest to szczególny katalog określony w art. 31 ust. 3 lit. b REACH. Nie należy zastępować go ogólnym stwierdzeniem, że każda substancja niebezpieczna obecna od 0,1% automatycznie powoduje obowiązek udostępnienia karty.

3. Substancja z unijną wartością dopuszczalnego narażenia zawodowego

Karta podlega udostępnieniu na żądanie także wtedy, gdy mieszanina zawiera substancję, dla której ustanowiono unijną wartość dopuszczalnego narażenia w miejscu pracy.

Art. 31 ust. 3 lit. c REACH nie wskazuje w swoim brzmieniu jednego ogólnego progu stężenia dla tej przesłanki. Ocena nie powinna więc polegać na automatycznym zastosowaniu progu 1% albo 0,1% bez sprawdzenia właściwej podstawy.

Co oznacza EUH210?

Kto może zażądać karty?

Przepis przyznaje możliwość żądania karty „odbiorcy”. W rozumieniu REACH odbiorcą substancji lub mieszaniny jest użytkownik dalszy albo dystrybutor, któremu ją dostarczono.

• firma wykorzystująca mieszaninę w działalności zawodowej może być użytkownikiem dalszym;
• hurtownia lub sprzedawca wprowadzający mieszaninę do dalszego obrotu może być dystrybutorem;
• konsument nie jest odbiorcą w znaczeniu przyjętym w art. 3 REACH.

Czy dostawca może czekać na żądanie?

Tak, ale tylko w sytuacji rzeczywiście objętej art. 31 ust. 3 REACH. Dostawca musi mieć prawidłowo sporządzoną kartę i przekazać ją odbiorcy, gdy ten jej zażąda.

Jeżeli mieszanina jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie albo spełniona jest inna przesłanka z art. 31 ust. 1, oczekiwanie na żądanie byłoby nieprawidłowe — karta powinna zostać przekazana odbiorcy bez jego prośby.

Przykłady praktyczne

Niezaklasyfikowana mieszanina z substancją stwarzającą zagrożenie

Mieszanina ciekła nie jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, ale zawiera 1,2% substancji stwarzającej zagrożenie dla zdrowia. Jeżeli spełnione są warunki art. 31 ust. 3 lit. a REACH, użytkownik dalszy albo dystrybutor może zażądać karty.

Mieszanina sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie

Mieszanina spełnia kryteria klasyfikacji jako stwarzająca zagrożenie. Nie jest to przypadek „karty na żądanie” z art. 31 ust. 3. W profesjonalnym łańcuchu dostaw karta powinna co do zasady zostać przekazana bez żądania.

Niezaklasyfikowana mieszanina bez wskazanych przesłanek

Sam fakt, że produkt jest mieszaniną chemiczną, nie oznacza obowiązku sporządzenia lub udostępnienia SDS. Jeżeli mieszanina nie jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie i nie zachodzi żadna z przesłanek art. 31 ust. 3, należy jeszcze sprawdzić inne obowiązki informacyjne, ale nie można automatycznie uznać, że karta jest wymagana.

Najczęstsze błędy

• Stosowanie progu 0,1% do każdej substancji stwarzającej zagrożenie.
• Sumowanie stężeń różnych składników zamiast sprawdzenia indywidualnego stężenia substancji.
• Oczekiwanie na żądanie mimo klasyfikacji mieszaniny jako stwarzającej zagrożenie.
• Traktowanie EUH210 jako jedynej podstawy oceny obowiązku.
• Uznawanie każdego klienta, w tym konsumenta, za odbiorcę w rozumieniu REACH.

Podstawa prawna i źródła oficjalne

• Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 – REACH, tekst skonsolidowany, w szczególności art. 3 oraz art. 31.
• Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 – CLP, tekst skonsolidowany, w szczególności załącznik II dotyczący dodatkowych informacji na etykiecie.
• Poradnik ECHA dotyczący sporządzania kart charakterystyki.

Stan prawny i źródła zweryfikowano: 30 sierpnia 2026 r.

Powiązane zagadnienia

Jeżeli substancja lub mieszanina jest sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, karta może podlegać przekazaniu bez oczekiwania na prośbę odbiorcy. Zobacz: Kiedy kartę charakterystyki trzeba dostarczyć bez żądania?

Przy sprzedaży substancji lub mieszaniny ogółowi społeczeństwa obowiązują szczególne zasady. Zobacz: Czy kartę charakterystyki trzeba przekazać konsumentowi?

Brak klasyfikacji jako stwarzającej zagrożenie nie zawsze oznacza, że SDS jest wymagana na żądanie. Zobacz: Kiedy karta charakterystyki nie jest wymagana?